เช้าวันอาทิตย์ละอองแดดทอดเงารั้ว
ดอกลั่นทมบนทางเท้า
สนามหญ้าสลด
สายฝนเมื่อคืน
เลื้อยพลิ้วผ่าน
ชาอุ่นขยายรส
เก้าอี้ขาวสองตัว
หันหน้าสู่มวลเมฆ
ก้อนหินสวนข้างบ้าน
ผ่านคืนหนาว
ห่มแพรตะไคร่เขียว
เสียงนกเล็กๆ
ซึมซ่านแมกไม้
เพิ่มความหวานในจอกดิน
มองดอกไม้
เนิ่นนาน
พลัดหายไปในสีสัน
แดดรำไร
ตุ๊กตาหินยิ้ม
ใต้เงาต้นโมก
ใบไม้ปลิดปลิว
สู่ถนน
เสียงรถกำลังมา
คุณตาแก่แก่
ถีบจักรยาน
กลับจากวัยเยาว์
วันนี้
ความสงบ
ตื่นเช้า
